ΣΚΑΣΕ ΚΑΙ ΚΟΛΥΜΠΑ


Tags: -

            Στον εαυτό σου το έλεγες. Πόσες φορές; Ένας Θεός ξέρει. «Σκάσε και κολύμπα». Το κανονικό δεν έχει πλάκα, δεν εγγράφεται στη μνήμη, δεν είναι μαγκιά. Μαγκιά είναι η καταστρατήγηση των κανόνων, η ατασθαλία, η παράβαση. Μόνο αυτά σε κάνουν άντρα, μόνο αυτά γίνονται αναμνήσεις. Ο κανονικός μαθητής μαθητεύει. Είναι παιδί, όχι ενήλικας. Έχει κηδεμόνες, έχει κάπου να λογοδοτεί, δεν μπορεί να κάνει του κεφαλιού του. Μα τι θα έχει να θυμάται ένας τέτοιος μαθητής, όταν κάποτε ενηλικιωθεί και ωριμάσει; Ενώ ο μάγκας, ο παραβάτης, ο επαναστάτης, ο ανεξάρτητος; Θα θυμάται που στα διαλείμματα κλεινόταν με τα άλλα αλάνια στις τουαλέτες και φουμάρανε σαν τσιμινιέρες! Ελόγου του πήγαινε κόντρα στο ρεύμα που τον ήθελε μελετηρό και επιμελή. Δεν γούσταρε να του βάζουν κανόνες, ούτε οι γονείς ούτε οι δάσκαλοι ούτε κανείς. Μόνο που...
            Κάποια στιγμή το κάπνισμα στις τουαλέτες έγινε... κανόνας. Το να κάνει ένα αγόρι ό,τι μπορεί προκειμένου να πάψει να είναι παιδί και να γίνει άντρας έγινε κατεστημένο. Το να βάφονται γυμνασιοκόριτσα για να μοιάσουν στις σαραντάρες έγινε το σύνηθες. Τώρα πια, αν ήθελες να είσαι αντικανονικός και παραβάτης, έπρεπε να μην καπνίζεις, να μην ξενυχτάς, να μην κάνεις του κεφαλιού σου. Και να λες και να ξαναλές στον εαυτό σου εκείνο το αποστομωτικό: «Σκάσε και κολύμπα».  
            Μοναχικό άθλημα το κολύμπι. Τίποτε άλλο δεν κάνεις παρά μόνο «μετράς πλακάκια», όπως λέγαμε παλιά στο Παπαστράτειο. Τα μετράς στο πήγαινε, τα ξαναμετράς στο έλα. Είναι τα ίδια πλακάκια, δεν αλλάζουνε. Και είναι μονόχρωμα. Ούτε σχέδια έχουν, ούτε τίποτε. Τι ενδιαφέρον μπορεί να έχει το μέτρημα και το ξαναμέτρημά τους; Σκάσε και κολύμπα. Μιλάμε για ώρες ατελείωτες. Και μετά από χιλιόμετρα πήγαινε-έλα στην πισίνα, να βάζεις ό,τι σου έχει απομείνει από δυνάμεις για να βγάλεις το τελευταίο εικοσιπεντάρι, με την πεποίθηση ότι θα είναι πράγματι το τελευταίο. Μετά, τέλος η προπόνηση. Θα κάνεις ένα ντουζάκι χαλαρωτικό και σπίτι μου σπιτάκι μου. Κι όταν τελείωνε το εικοσιπεντάρι, λίγο πριν κάνεις το ξεφύσημα να έρθουν σε ένα ίσο τα πνευμόνια σου, δευτερόλεπτα προτού κατευθυνθείς στη σκαλίτσα της εξόδου, τότε ακριβώς να ακούς τη φωνή του προπονητή: «Ωραίος. Κάνε άλλα 200 ελεύθερο και τέλος για σήμερα». Πες την αλήθεια. Δεν σου ερχόταν να βγεις έξω, να τον αρπάξεις με τις χερούκλες σου και να τον κάνεις κοτλέ από τις μάπες; Όχι, δεν σου ερχόταν. Γιατί είχε περάσει στο δέρμα σου, ή, ακριβέστερα, στα «λέπια» σου, το «Σκάσε και κολύμπα».
            Και άντε και τα έβγαζες και τα 200. Και άντε και έβγαινες από την πισίνα, και έκανες το ντουζάκι, και με τα πολλά επέστρεφες στο σπίτι σου. Μήπως τότε σταματούσες να είσαι κολυμβητής και γινόσουν ο Σπύρος; Μήπως η ιδιότητά σου ως αθλητή βρισκόταν σε ισχύ μόνο όσο ήσουν βρεγμένος και, όταν στέγνωνες, στέγνωνε κι εκείνη; Μήπως μπορούσες να κοιμάσαι ό,τι ώρα γούσταρες, να ξυπνάς ό,τι ώρα γούσταρες και να τρως ό,τι σου μύριζε; Το «Σκάσε και κολύμπα» σε ακολουθούσε παντού. Πα-ντού.
            Τι να κάνουμε, ρε μάγκα; Δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να ανεβαίνει κανείς στα βάθρα˙ του αθλητισμού, των γραμμάτων, των τεχνών, της ζωής...

 
 

ΥΓ: Έτυχε να γίνω αναρτησιογράφος του ιστότοπου περίπου την ίδια περίοδο με άλλους δύο. Ο ένας από αυτούς παντρεύτηκε πέρυσι και του έστειλα τις ευχές μου μέσα από τον χώρο όπου γνωριστήκαμε. Το ίδιο θα κάνω και για τον άλλο, που θα εγκαταλείψει το εργενιλίκι το ερχόμενο Σάββατο: Να ζήσετε ευτυχισμένοι. Και στους κανόνες των φουσκωμένων εγωισμών, της φτήνιας, της αβαθούς καλοπέρασης, να είστε αντικανονικοί και παραβάτες. Και να μην το φοβάστε το «Σκάσε και κολύμπα». Και η οικογένεια στίβος είναι.    

                    

Σχόλια

Εικόνα holland74

Καταπληκτικό κείμενο, τώρα πείτε μου διαβάζει κανείς αυτά τα πράγματα αλλού, πέρα από το RATM;
Τι να προσθέσω τώρα εγώ;;
Ρωτήσανε κάποτε τον Γκάλη ποιο είναι το μυστικό του και είπε: 3 πράγματα, δουλειά, δουλειά και δουλειά...

Εικόνα nissios

Καλημέρα, καλέ μας φίλε holland74. Ολόψυχα σε ευχαριστούμε για τα καλά σου λόγια. Μας είναι πολύτιμα.

Είδες ότι υπάρχουν και παραϋπάρχουν πρότυπα για τα νέα παιδιά; Αλλά πώς να αποκτήσουν τέτοια πρότυπα όταν τα ποτίζεις με lifestyle από τα γεννοφάσκια τους; Ας μην πω άλλα, γιατί θα ακουστώ σαν κανένας πουριτανός 147 χρόνων που ό,τι θυμάται χαίρεται...

Εικόνα Chief Bromden

Φωτεινό παράδειγμα ο Γιαννιώτης, μεγάλος μάγκας...
Μας έδειξε πως αν θέλεις κάτι πολύ μπορεί να το πετύχεις, με αφάνταστα πολύ δουλειά και θυσίες.
Τα 10χλμ ανοιχτής θαλάσσης είναι ένα από τα πιο σκληρά αγωνίσματα των Ολυμπιακών αγώνων και με τεράστιο ανταγωνισμό.
Όταν είσαι 32 και μένεις εκτός βάθρου για μισή χεριά το πιθανότερο είναι να τα παρατήσεις. Να γίνεις προπονητής ή παράγοντας και να αράζεις στις ξαπλώστρες. Οι περισσότεροι αυτό θα έκαναν, αυτός όμως όχι. Επέλεξε άλλα 4 χρόνια σκληρής προετοιμασίας και στερήσεων για να διεκδικήσει για τελευταία πλέον φορά το όνειρο του. Ο Σπύρος ανταγωνίστηκε αθλητές 10 ακόμα και 15 χρόνια νεότερους του, ηλικιακές διαφορές ασύλληπτες για άθλημα αντοχής.
Η ψυχολογική πίεση θα ήταν για τον ίδιο μεγάλη, κολυμπούσε τον αγώνα της ζωής του, τον τελευταίο αγώνα της ζωής του. Έμεινε πιστός στην τακτική του, δεν παρασύρθηκε από την μεγάλη του επιθυμία και το απωθημένο του για ένα μετάλλιο και με καθαρό μυαλό έκανε αυτό που είχε προετοιμαστεί καλά να κάνει. Για περισσότερο από μια ώρα κολυμπούσε ασταμάτητα σε ρυθμούς απίστευτους χωρίς το καταπονημένο σώμα του να θολώνει το μυαλό του και χωρίς το μυαλό να αφήνει την καρδιά να λιγοψυχήσει. Απίστευτος!

Από την άλλη έβλεπα τον Αυστραλό «γαμάω και δέρνω» να τρέχει με τα χίλια και να ξεφεύγει μόνος του μπροστά χωρίς σχέδιο όπως αποδείχτηκε, χωρίς τακτική , χωρίς σύνεση. Οι υπόλοιποι 25 ήταν μαλάκες που κρατούσαν ρυθμό. Στα οχτώ πρώτα χιλιόμετρα ένιωθε σίγουρος νικητής και προφανώς θα φανταζόταν την υποδοχή που θα του επιφύλασσαν τα καγκουρό στην πατρίδα. Στο τελευταίο χιλιόμετρο θα ένιωσε και πολύ μαλάκας ο τύπος...
Και οι μπακαλιάροι κολυμπάνε γρήγορα αλλά χωρίς μυαλό δεν πάς πουθενά...

ΥΓ Να ζήσετε ρε σειρά και να είστε πάντα καλά και αγαπημένοι!
Σιδεροκέφαλος...

Εικόνα nissios

Χαχαχα, και οι μπακαλιάροι λέει...

Να ζήσουνε!

Εικόνα jorge rojo

Συμφωνώ στο ακέραιο. Η αφοσίωση και η επιμονή στο στόχο είναι η εξαίρεση, το μη κανονικό και ο χαβαλές το σύνηθες. Γιά μιά ακόμη φορά αποτύπωσες με πολύ όμορφο τρόπο πράγματα που με βρίσκουν απόλυτα σύμφωνο.

Εικόνα nissios

Να 'σαι καλά, Γιώργαρε, που έχεις κάνει τρόπο ζωής σου την κοινωνική προσφορά.