ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΑΓΡΙΟΥΣ, PART 20: "Μια ιστορία για έναν ήρεμο"


Tags: -

            Καμιά φορά - με περισσότερη ακρίβεια: πολύ συχνά, και με ακόμη περισσότερη: πάντα- κάνω να γράψω κατιτίς, και με τόσα πράγματα που διαγκωνίζονται στο μυαλό μου και ζητάνε διέξοδο, πάει να γίνει ο πρόλογος εκτενέστερος απ’ το κυρίως θέμα. Τι να πρωτογράψω εδώ, πάνω πάνω; Να ζητήσω συγγνώμη απ’ τους φίλους του ιστότοπου για τον προσωπικό χαρακτήρα της ανάρτησης, της οποίας το περιεχόμενο δεν αφορά ίσως κανέναν άλλον πλην του γράφοντος; Να πάρω συμπάθιο για τα όσα κάπως μελοδραματικά ή και πένθιμα σκοπεύω να αραδιάσω καλοκαιριάτικα; Να απολογηθώ που μαζί με τα ωραία του παρελθόντος με επισκέπτονται κάποτε και τα άσχημα; Τέλος πάντων, ας πούμε πως η σειρά των «Ιστοριών Για Αγρίους» είχε κολλήσει στον αριθμό 19 κι έπρεπε με κάποιον τρόπο να στρογγυλοποιηθεί.
 
            Ο Γιώργος ήταν ένας από μας ως προς την αγάπη του για τον Ολυμπιακό, αλλά απ’ όλους μας διαφορετικός ως προς όλα τα υπόλοιπα. Εξωτερικώς, ούτε μακρύ μαλλί, ούτε παντελόνια «σωλήνες», ούτε μπουφάν με ραφτά, ούτε τατού, ούτε τίποτε. Εσωτερικώς, πάλι τα ίδια. Ούτε έφεση στις εντάσεις, ούτε δίψα για περιπέτειες, ούτε λαχτάρα για μανούρες, ούτε καμιά έλξη προς οτιδήποτε σχετικό με τη βία. Αν δεν ήταν απ’ το νησί, ίσως να μην έμπαινε ποτέ στην παρέα μας, αφού αντικειμενικά δεν πληρούσε τις «προδιαγραφές». Αλλά ο Γιώργος ήταν απ’ το νησί. Απ’ τον τόπο της μάνας μας. Το χωριό του ήταν κοντά στο χωριό του παππού και της γιαγιάς μας. Είχε μεγαλώσει στην περιοχή όπου εμείς είχαμε περάσει όλα μας τα καλοκαίρια. Και όλα τούτα, μαζί με τη συνεχή του παρουσία στα πεζούλια της 7, ήταν λόγοι αρκετοί για να τον μπάσουμε στο σινάφι μας.
            Ψηλός, όμορφος, ευγενής. Κυρίως ευγενής. Μιλούσε με ευγένεια, φερόταν με ευγένεια, ανέπνεε με ευγένεια. Υπήρχε με ευγένεια. Και ζωγράφιζε. Βιοποριζόταν ως οδηγός ταξί, και «ψυχοποριζόταν» ως ζωγράφος. Δεν τον κατηγορώ για κάτι, δεν του προσάπτω καμιά οπισθοβουλία, δεν του αποδίδω καμια χρησιμοθηρική σκοπιμότητα, αλλά είναι αλήθεια πως καμιά φορά το σκέφτομαι: Λέω, αυτός ο άγγελος ανακατεύτηκε μ’ εμάς τους διαόλους, μόνο και μόνο για να πάρει θέματα για τη ζωγραφική του. Αλλιώς δεν εξηγείται. Όπως ο ηθοποιός πάει και μένει σ’ έναν καταυλισμό ιθαγενών, για να αντιγράψει τους τρόπους τους και να τους αποδώσει έπειτα στο σανίδι ή μπροστά στην κάμερα, υποδυόμενος έναν ρόλο˙ όπως ο συγγραφέας πλευρίζει έναν παράνομο, για να τον κάνει ήρωα κάποιου μυθιστορήματος˙ όπως ο ποιητής συναγελάζεται με ανθρώπους του πεζοδρομίου, για να μάθει την αργκό τους και να τους κλέψει λέξεις και τέτοια ˙ έτσι, λέω, κι ο Γιώργος ήρθε στο σκυλολόι μας, μπας και του δώσουμε καμιά ιδέα και ζωγραφίσει. Αλλά πάλι... όχι. Ελόγου του δεν ήξερε από υπολογισμούς και ιδιοτέλειες. Άλλωστε, δεν ήταν αυτός που ζήτησε τη φιλία μας. Εμείς του την προσφέραμε στο πιάτο. Κι εκείνος ήταν τόσο ευγενής, που ακόμη κι αν δεν την ήθελε, αρνήθηκε να την αρνηθεί.
            Απ’ το σπίτι μας παρήλαυνε κάποτε η αφρόκρεμα του κατακαθιού. Κι ο ένας είχε έρθει, κι ο άλλος είχε κοπιάσει, και με τον παράλλο τα κάναμε τα ξενύχτια μας στο μέσα δωμάτιο, με τους Black Sabbath στη διαπασών και τα τασάκια να αδειάζουν και να ξαναγεμίζουν κατ’ επανάληψη. Όλους αυτούς η μάνα μας τους έβλεπε με καχυποψία. Δεν ένιωθε βολικά με τις συναναστροφές των παιδιών της. Φοβόταν. Έβλεπε μαλλούρηδες κι έτρεμε η ψυχή της. Ελάχιστους μόνο συμπαθούσε, κι αν πεις και για αγάπη αληθινή, αυτήν την κρατούσε μόνο για έναν ˙ για το πατριωτάκι της, τον Γιώργο. Όταν κοιτούσαμε αλλού, του σιγοψιθύριζε να μας προσέχει, να μη μας αφήσει να μπλέξουμε πουθενά, να μας έχει απόκοντα. Και καμιά φορά -όταν είχε κι εκείνη- προλάβαινε την ώρα που φεύγαμε και του περνούσε κι αυτουνού κανα πεντακοσάρικο στην κωλότσεπη. Αλλά ποιους να πρόσεχε, ο κακομοίρης, και ποιους να είχε απόκοντα; Εμάς που, αν δεν βρίσκαμε αντίπαλο, χωριζόμασταν σε ομάδες και τις παίζαμε μεταξύ μας, μόνο και μόνο για να μην περάσει η μέρα χωρίς ξυλίκι;
            Ο Γιώργος δούλευε σε ξένο ταξί. Νοίκιαζε μια γκαρσονιέρα κάπου στην Αθήνα και πηγαινοερχόταν στο νησί τακτικά. Το όνειρό του ήταν να πάρει ένα ταξί ολόδικό του και να εγκατασταθεί μόνιμα στην τσιμεντούπολη. Τα πολλά τα είχε μαζέψει. Κάτι λίγα του έλειπαν ακόμη, και θα πετύχαινε ό,τι ήθελε να πετύχει. Μια μέρα ήταν στο σπίτι μας και, κουβέντα στην κουβέντα, μάς εξήγησε πώς είχε το πράγμα, πόσα είχε, πόσα χρειαζόταν. Τον άκουσε η μάνα μας κι έφυγε, χωρίς να μας πει πού πάει. Στην τράπεζα πήγε. Για ανάληψη. Γύρισε με τα λεφτά στα χέρια, για να τα δώσει στο πατριωτάκι της, αλλά στο μεταξύ ο Γιώργος είχε φύγει για κάτι επείγον. Δεν τον ξαναείδαμε. Ούτε εμείς, ούτε κανείς άλλος.
              Ήταν φρέσκος χρήστης, άπειρος. Ίσως και στων ναρκωτικών τους πλαστούς παραδείσους έμπνευση για τη ζωγραφική του να ζητούσε, ο έρμος. Δεν ξέρω. Το μόνο που ξέρω είναι πως γλυτώσαμε τότε τα λεφτά μας, αλλά χάσαμε κάτι απείρως πολυτιμότερο ˙ έναν συγγενή απ’ αυτούς που τους διαλέγεις.
 
            Κάποτε χαζολογούσα στο διαδίκτυο, σε μια ερυθρόλευκη σελίδα του fb όπου αναρτώνται φωτογραφίες οπαδών απ’ τα παλιά. Σε όλες εικονίζονταν βαζελοφάγοι, χανουμοφάγοι, μπουγατσοφάγοι και λοιποί ...-φάγοι. Μιλιούνια τα like, αμέτρητες οι κοινοποιήσεις. Εδώ ο φοβερός και τρομερός Ένας, εκεί ο Δύος ο μοβόρος, πιο κει ο Τρίας ο μπρατσαράς. «Ο Ένας έμενε στους Αμπελοκήπους και καμιά χαμούρα δεν του κουνιόταν, γιατί ήξεραν ότι είχε βαρύ χέρι». «Ο Δύος γαμούσε κι έδερνε». «Ο Τρίας δεν παιζότανε, λέμε». Δεκάδες τέτοια σχόλια, άλλα με αλήθειες, άλλα με μεγεθυμένες αλήθειες, άλλα τρέχα γύρευε... Η φωτογραφία του Γιώργου πέρασε ασχολίαστη. Ήταν απ’ την Πάτρα, το 1983. Παντού μαλλιάδες μπαρουτοκαπνισμένοι, και σε μιαν άκρη η φινέτσα ενός καλλιτέχνη, σαν την τρίχα μες στο γάλα. Ανεπαίσθητα χαμογελαστός, με το κασκόλ του Θρύλου στον λαιμό. Περήφανος σαν όλα τα εύθραυστα.   

 
             
                           

Σχόλια

Εικόνα jorge rojo

Γειά σου nissie και από μένα. Αργησα λίγο αλλά δίνω το παρών. Συμφωνώ σε όλα τα γραφόμενα. Παλιότερα υπήρχε χοντρό πρόβλημα με αυτό το θέμα και όπως είπαν και οι προηγούμενοι σχολιαστές πολλοί φίλοι μας χάθηκαν, άλλοι κατάστρεψαν τη ζωή τους, αλλά και αρκετοί καθάρισαν και είναι μιά χαρά ευτυχώς. Εσχάτως μαθαίνω ότι όσον αφορά αυτό το θέμα τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα από παλιά και αυτό είναι πολύ σημαντικό.
Νάσαι καλά φίλε και αναμένω και την ιστορία νο 21.

Εικόνα nissios

Γεια σου, Γιώργαρε. Έπρεπε κάποια στιγμή να μιλήσουμε και για κάτι άσχημο, για να μη βγαίνει προς τα έξω ότι όλα τότε ήταν ωραία και καλά. Ναι, σήμερα είναι κάπως καλύτερα τα πράγματα σ' αυτό το θέμα.

Εικόνα SAINARK

Καλημερα και απο μενα αδελφε.εφυγαν νωρις πολλοι γηπεδικοι και δικοι μας και απο τους αλλους,οπως επισης και πολλοι αλλοι τρελαθηκαν,λιωσαν σε ψυχιατικες η μπαινοβγαιναν στη ψυλακη.Η πρεζα η πουτανα θερισε εκεινα τα χρονια πολυ κοσμο.Τελειωνω λεγοντας οτι αυτο το πρωταθλημα που ξεκιναει σε λιγο ειναι το πρωτο που διεκδικουμε και ο νοων νοητω.

Εικόνα kostas alsoupoli

Καλημερα και καλη εβδομαδα..
Να ξερες τι μου επαιξες τωρα φιλε?Μπαινω στο σαιτ και βλεπω με μεγαλη μου χαρα οτι εχεις ανεβασει και την 20η ιστορια,αρχισω να την διαβαζω με ευλαβεια και καταληγω τελειωνοντας την με μια μελαγχολικη διαθεση...
Εισαι μεγαλος μαγκας φιλε και ξερεις γιατι?Δεν εξιδανικευεις καταστασεις και δεν ωραιοποιεις της τοτε εποχες.
Δυστυχως και οπως σωστα το γραφεις καποιοι βιαστηκαν να φυγουν νωρις και δεν προλαβαν να ζησουν παρα μονον ελαχιστα...
Εχω γνωρισει μεσα στον γηπεδικο μου βιο παλλικαρους κυριολεκτικα δυο μετρα που μπλεχτηκαν με αυτα τα καριολικια και φτασαν σε σημειο να μην μπορουν να παρουν τα ποδαρια τους...
Και ειναι κριμα ρε πουστη γιατι η ζωη οσο και δυσκολη να ειναι εχει πολλες ομορφιες που πρεπει να ζησεις,να ταξιδεψεις να ερωτευτεις,κτλ κτλ...
Μακαρι να σε διαβασουν ολοι οι πιτσιρικαδες που το αιμα τους βραζει και νιωθουν ατρωτοι και αθανατοι και στον βωμο ισως και της αγνοιας κινδυνου και της μεταεφηβικης μαγκιας κινδυνευουν να μπλεχτουν σε μονοπατια που δεν εχουν ευκολο γυρισμο...
να σαι καλα ρε φιλε και κανε μου την χαρη να της κανεις 100 τις ιστοριες σου,να σαι σιγουρος μονο κατι καλο εχει να βγει απο αυτες...
και αν φυσικα επιτρεπεται απο ποιο νησι ειναι η καταγωγη σου?

Εικόνα nissios

Να'σαι καλά, Κωστάρα, για τα ζεστά σου λόγια. Ξέρεις τι παθαίνω; Φοβάμαι μήπως γίνομαι υπερβολικός. Φαντάσου έναν πατέρα που, όταν ήταν νεαρός είχε τρακάρει, να απαγορεύει στον γιο του να μπει σε αμάξι. Ναι, αλλά ο γιος μπορεί να είναι πιο συνετός οδηγός ή και πιο τυχερός, αν θέλεις, και δεν χρωστάει τίποτα να στερείται την ευκολία ενός αυτοκινήτου, μόνο και μόνο γιατί ο πατέρας του ήταν ασύνετος ή άτυχος οδηγός. Κάτι ανάλογο ίσως να ισχύει κι εδώ. Καμιά φορά πρήζω τους φίλους μου εδώ στο site με διάφορα, γιατί έχει καεί η γούνα μου, αλλά εκείνοι είναι απόλυτα υγιείς και ισορροπημένοι και δεν χρωστάνε τίποτα να τρώνε στη μάπα τα κηρύγματα κανενός. Τα σχετικά με την καταγωγή μου και τα λοιπά θα σου τα πω στον καφέ που θα κεράσεις ΕΣΥ, γιατί, όπως σου ξανάπα, βλέπω σουβλάκι και δακρύζω...

Εικόνα kostas alsoupoli

Ειμαι σιγουρος οτι κανενας απο τα παιδια στο σαιτ δεν το βλεπει σαν κηρυγμα και πιο πολυ σαν πρηξιμο..
Ισα ισα που οταν καποιος με ''παρασημα'' στην ζωη εκφραζει τις ανησυχιες του και καταθετει την συμβουλη του οφειλουν ολοι να τον ακουσουν με προσοχη...
Και ξερεις κατι φιλε εστω και ενα παιδι που εχει ταση και ροπη σε αυτοκαταστροφικες καταστασεις να συνετιστει απο τα λεγομενα η γραφομενα σου κερδος θα ειναι...
Κυριακη αμα κανονισετε πριν το παιχνιδι ενημερωστε με κ μην φοβασαι πηρα κ επιδομα αδειας και ειμαι φορτωμενος...χαχαχα

Εικόνα ΔΙΑΣ

https://www.youtube.com/watch?v=bVg7Fn3WtP0

τετοιες μαλακιες ακουγαμε και που και που κανας βιαστικος τις υιοθετουσε και εφευγε απο κοντα μας νωρις.
παλι τα ιδια θα ακουγαμε, παλι τα ιδια θα καναμε, παλι τις ιδιες ΑΓΑΠΕΣ, παλι όμοια θα ζουσαμε αν μας ξαναδινε την ευκαιρια ο ΜΕΓΑΛΟΣ απο πανω

Εικόνα nissios

Δεν έβαλα τη φωτογραφία του, γιατί ο διάολος έχει πολλά πόδια και φοβάμαι, μην τη δει κανείς δικός του και συγκινηθεί. Θέλω μόνο να πω στα νέα παιδιά που μερακλώνουν με την παλιά θύρα 7 ότι, αν θέλουν να αντιγράψουν κάτι από τους παλιούς, να αντιγράψουν μόνο τη συνεχή παρουσία στο γήπεδο. ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ.

Ο Νίκος ψάχνει κάποιον να του παραδώσει την τρομπέτα και δεν υπάρχει κανείς να εμπνέει σιγουριά ότι θα πηγαίνει στο Καραϊσκάκη και την επόμενη χρονιά. Κατά τ' άλλα τα "αιώνια πιστός" και τα "εμείς, θρύλε, για σένα κι εσύ, θρύλε, για μας" δίνουν και παίρνουν στο fb.

Εικόνα ΔΙΑΣ

https://www.youtube.com/watch?v=nd3ZiAwmLpM

μιας και ειμαστε και λιμανησιοι. το γαμημενο το φου μπου του βαζελεζου οβριου ειναι η μεγαλυτερη πληγη. οχι μονο οπαδικα. Φετος ειναι μεγαλη ευκαιρια, που απ οτι φαινεται ο ναος θα ειναι παλι γεματος να ξεκινησει μια νεα φουρνια που θα ειναι ΕΚΕΙ.

Εικόνα nissios

Ε, να βάλω κι εγώ το κατιτίς μου, εμμένοντας στην άποψη ότι σ' αυτόν τον κόσμο υπάρχουν μόνο δύο κιθαρίστες: ο Tony Iommi και όλοι οι άλλοι (κάποτε βάζαμε μια ψυχή να του κόβει και κομμάτι απ' τη βασιλόπιτα!)
https://www.youtube.com/watch?v=uCb3E24dlks