ΓΛΥΚΕΡΑ ΚΑΙ ΑΝΑΛΑΤΑ


Tags: -

            Τέτοιας λογής προτίθεμαι να είναι αυτά που θα γράψω: γλυκερά και ανάλατα. Και φλώρικα. Και νερόβραστα. Και σας ευχαριστώ προκαταβολικά που θα τα ανεχθείτε. Κι αν δεν τα ανεχθείτε, πάλι φίλοι θα είμαστε. 
            Όλοι είδαμε τα πρωτοσέλιδα του φίλιου προς την Α.Ε.Κ. τύπου μετά τον περσινό τελικό κυπέλλου, όπως είδαμε και τα πρωτοσέλιδα του φίλιου προς τον Ολυμπιακό τύπου μετά το παιχνίδι της περασμένης Κυριακής. Το ίδιο πνεύμα τα «ενέπνευσε». Γιατί μιλάμε, ασφαλώς, για έμπνευση. Δεν μπορεί ο οποιοσδήποτε νους να κατεβάζει τόσο λαμπρές ιδέες. Η γενετήσια πράξη και το περιγραφικό αυτής λεξιλόγιο μονίμως στα χείλη και τα πλήκτρα και τις γραφίδες των φορέων της τέταρτης εξουσίας. Να με συμπαθά η χάρη τους αλλά πολύ θα ήθελα να τους ρωτήσω αν όντως έχουν πείρα της εν λόγω πράξεως. Αν, δηλαδή, γνωρίζουν τι τέλος πάντων είναι αυτό με το οποίο η πρώτη βιωματική γνωριμία τρέπει τα μεν αγόρια σε άντρες, τα δε κορίτσια σε γυναίκες. Ξέρουν, άραγε, για τι πράγμα μιλάω ή μήπως, ακούγοντας να γίνεται λόγος για τα περί ων ο λόγος, το μυαλό τους (;) πηγαίνει πρώτα στο ποδόσφαιρο και πολύ αργότερα (ή και ποτέ) στο άλλο φύλο; Κοντολογίς, έχουν γίνει άντρες τα παιδιά ή πάνε τα torrent σύννεφο;
            Προσέξτε: Δεν μιλάμε για οπαδικά forum, όπου όποιος μπαίνει γνωρίζει λίγο πολύ τι θα διαβάσει, και ούτε μιλάμε, τουλάχιστον όχι ακόμη,  για τα εν γένει διαδικτυακά χάη, στα οποία ένα παιδί αποκτά πρόσβαση μόνο εάν και όποτε και για όσο του το επιτρέψει ο γονιός του. Μιλάμε για τα πρωτοσέλιδα του έντυπου αθλητικού τύπου, τα ανηρτημένα με τα μανταλάκια των περιπτέρων σε κοινή θέα, ώστε να τα βλέπει ο μαθητόκοσμος, καθώς πηγαίνει το πρωί στο σχολείο. Να μπαίνουν στο κλίμα τα παιδιά σιγά σιγά. Να τους γίνεται συνείδηση ότι το ποδόσφαιρο μόνο παιχνίδι δεν είναι. Γιατί, αν ήταν παιχνίδι, θα είχε τους νικητές και τους ηττημένους του. Δεν έχει, όμως, νικητές και ηττημένους˙ έχει επιβήτορες και φοράδες, ενεργητικούς και παθητικούς, σπερματοδότες και σπερματοδέκτες.
            Τώρα, αν ο πιτσιρής, ποθώντας να πείσει τον εαυτό του ότι ανήκει στους μεν και όχι στους δε, κάνει καμιά τρέλα συνεπεία της οποίας περάσει το κατώφλι της Ευελπίδων σκυφτός, βραχιολοδέσμιος, και με την κεφάλα καλυμμένη από κάποιο μπουφάν, τότε και μόνο τότε θα του πουν ότι η καλυμμένη του κεφάλα είναι ανεγκέφαλη, αφού δεν μπόρεσε να καταλάβει ότι το ποδόσφαιρο είναι ένα παιχνίδι.
            Η Α.Ε.Κ. είναι μια κάποτε μεγαλομεσαία ομάδα που πρόσφατα έπεσε στη στάθμη της μικρής και τώρα αγωνίζεται να ανακτήσει το φυσικό της μέγεθος. Την περασμένη Κυριακή συγκρούστηκε με μια μεγαλομεγάλη, και δη στην έδρα της μεγαλομεγάλης. Συχνά στο ποδόσφαιρο τα προγνωστικά διαψεύδονται, η Τύχη κλέβει το τιμόνι από τη Λογική, και γίνονται και θαύματα. Την περασμένη Κυριακή δεν συνέβη έτσι. Τα υπόλοιπα είναι, κατά την ταπεινή μου γνώμη, για λαϊκή κατανάλωση – αλλά για τέρμα λαϊκή, με τη χείριστη σημασία της λέξης.
 
            Νεφελοβάμων δεν είμαι. Και εγώ, όπως και ο καθένας μας, άκουσα ως παιδί τη φωνή κάποιου ενήλικα να μου το λέει, όταν η συμπεριφορά μου δεν ήταν συμβατή με τον χώρο όπου βρισκόμουν: «Τι το πέρασες εδώ, γήπεδο;». Συνήγαγα τότε ότι στο γήπεδο μάλλον επιτρέπονται οι θυμικές εκρήξεις, οι αθυροστομίες και τα συναφή. Όπως επιτρέπονται –αυτονόητα- και οι τεχνικές παρατηρήσεις, οι σχολιασμοί, τα μπράβο ή οι αποδοκιμασίες προς τον ένα ή τον άλλο ποδοσφαιριστή, προς τον ένα ή τον άλλο προπονητή. Κάποια στιγμή, όμως, οι ποδοσφαιροκουβέντες εκείνες διαβλήθηκαν. Άρχισε να τις αποτρέπει, ώσπου σχεδόν τις εξάλειψε, ο φόβος της ρετσινιάς του «προπονητή της εξέδρας». Παρέμειναν, εντούτοις, οι θυμικές εκρήξεις και όλα τα υπόλοιπα, που, όμως, έχουν πλέον ένα εντελώς άλλο φορτίο, καθώς δεν προκαλούνται τόσο από κάποιο γκολ, κάποια τρίπλα ή κάποιο τάκλιν, όσο από κάποια μήνυση, κάποιο βούλευμα, κάποια εισαγγελική πρόταση. Έτσι που να έχουν διάρκεια μεγαλύτερη των ενενήντα λεπτών, να προσλαμβάνουν ένα επικίνδυνο εξωποδοσφαιρικό βάθος, και να προκαλούν με τη σειρά τους περισσότερα «εμπνευσμένα» πρωτοσέλιδα και περισσότερα θεματικά tag από κατ’ όνομα αθλητικογράφους, για να βάλουμε τώρα και τους ηλεκτρονικούς στον χορό. ΑΡΔ σπέρνουν, νέα παιδιά θερίζονται. Γιατί μπορεί ο «προπονητής της εξέδρας» να είναι ρετσινιά, αλλά καθόλου ρετσινιά δεν είναι ο «δικαστής της οθόνης» ή o «εισαγγελέας του μανταλακίου». Έτσι δεν είναι, πεφωτισμένοι άρδακες, που θέλετε πίσω τις Κυριακές σας;
 
            Στο όχημα του ελληνικού ποδοσφαίρου ο Ολυμπιακός βρισκόταν πάντοτε στη θέση του οδηγού. Και καθόλου δεν το λέω αυτό προκειμένου να κολακέψω τάχα την οπαδική μας φιλοτιμία. Ποδόσφαιρο πρωτοπαίχτηκε εν Ελλάδι επί πειραϊκού εδάφους, και δεν θα μπορούσε να μη γίνει έτσι, καθώς μιλάμε για μιαν εποχή κατά την οποία οτιδήποτε ερχόταν απ’ την αλλοδαπή έπρεπε κατ’ ανάγκην να περάσει απ’ το λιμάνι, προτού πάει οπουδήποτε αλλού. Οι ιστοριοδίφες του παιχνιδιού το γνωρίζουν. Επιπλέον, όσες ομάδες κι αν ιδρύθηκαν έκτοτε, μόνο μία είπαν Θρύλο, και μάλιστα ήδη από τις πρώτες δεκαετίες της ζωής της. Ο Ολυμπιακός είναι η ομάδα με την οποία συγκρίνει τον εαυτό της καθεμιά από τις άλλες, οι οποίες και ανταγωνίζονται, εν γνώσει ή εν αγνοία τους, για το ποια θα του προβάλει τη μεγαλύτερη αντίσταση και ποια θα του καταφέρει το μεγαλύτερο πλήγμα. Των γαύρων ήταν οι πρώτες μαζικές οπαδικές μετακινήσεις. Και κάτι που καμία τιμή δεν περιποιεί στα ερυθρόλευκα χρώματα: Και όλα τα στραβά και τα ανάποδα του λεγόμενου «οπαδικού κινήματος» που άρχισαν να αναφύονται λίγο πριν ή λίγο μετά την εκπνοή της δεκαετίας του 1970, κι αυτά οι γαύροι τα εισήγαγαν. Η ρύμη του λόγου με σπρώχνει να το πω: Ακόμη και οι όποιοι εναντίον γαύρων «οπαδικοί θρίαμβοι» με τους οποίους αυτοί ή εκείνοι οι αντιολυμπιακοί χουλιγκάνοι ποτίζουν τη γλάστρα του στρεβλού τους εγωισμού δεν είναι στην πραγματικότητα τίποτε άλλο παρά είτε ψέματα είτε κάποιες επιτυχημένες άμυνες...
            Όλα τούτα, και πολλά άλλα παρόμοια, σημαίνουν ότι πρώτα στον Ολυμπιακό και τους οπαδούς του –και τους δημοσιογράφους του- πέφτει η ευθύνη και για τα μελλούμενα. Δεν είναι χωρίς το τίμημά του το να είσαι ο μεγάλος της παρέας.
                    
ΥΓ: Η λεγόμενη «καζούρα» νοείται μόνο μεταξύ φίλων, δηλαδή ανθρώπων που γνωρίζονται, αλληλοεκτιμώνται και έχουν τους δικούς τους κώδικες. Με τον κολλητό μου τον αεκτζή θα πω ό,τι γουστάρω, και χωρίς να μας ακούει κανείς άλλος. Με τον τριμάλακα που νομίζει ότι όσο πιο αηδιαστικά προκλητικό πρωτοσέλιδο σκαρφιστεί τόσο περισσότερους πόντους θα πάρει το οπαδικό του μπόι δεν έχω να πω κάτι.          

Σχόλια

Εικόνα koropi48

Χαίρομαι αδέρφια που η ανάρτηση του νήσσιου και τα επιδοκιμαστικά σχόλια, έχουν τόση αποδοχή. Γλυκός αιφνιδιασμός. Νόμιζα ότι μόνο εγώ έρχομαι σε δύσκολη θέση, όταν είμαι στο γήπεδο με τον εκ Σερρών γαύρο κολλητό μου και όλο το γήπεδο βρίζει τη μακεδονία. Ψάχνω τρύπα να κρυφτώ. Πρέπει κάτι να γίνει, γιατί η κατάσταση εκτραχύνεται. Η άσκηση φυσικής και απρόκλητης βίας, πριν ασκηθεί, έχει πρώτα καλλιεργηθεί μέσα από μια έντονη, συνεχή, υβριστική συμπεριφορά, που υποτιμά τον υποτιθέμενο εχθρό. Εκτός από τις μολότοφ και τις χειροβομβίδες πρόσφατα, ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε το περιστατικό με τη βράβευση της ολυμπιαονίκη της σκοποβολής στη θεσσαλονίκη, όπου οι παρευρισκόμενοι παοκτζήδες τραγουδούσαν να ρίξει την επόμενη σφαίρα της στον ΜΑΡΙΝΑΚΗ κι αυτή χαμογελούσε σα χαζή (ρίξε την επόμενή σου σφαίρα στο βαγγέλα στο βαγγέλα, κάτι τέτοιο). Εγώ θα έφευγα επιτόπου. Η ίδια ίσως λόγω ηλικίας (ελπίζω) δεν αντέδρασε έτσι. Χρειάζεται δουλειά από όλους, γιατί θα δούμε χειρότερα.

Εικόνα manthos 956

Το ΥΓ και το σχόλιο (παρακάτω)του Κορωπιώτη είναι όλο το "ζουμί".
Άς προσπαθήσουμε όλοι, ο καθένας από εκεί που βρίσκεται (στο γήπεδο και όπου αλλού) να επιβάλουμε το ήθος και τον πολιτισμό.

Εικόνα fasteddie

Ολα ειναι καθρεφτης της κοινωνιας φιλε μου.Δες για παραδειγμα τις ελληνικες ταινιες του 60 (κυριως) η του 70.Ωραιο χιουμορ,ντελικατο,φοβερες ατακες,ελαχιστος εως καθολου σεξισμος,ελαχιστα εως καθολου ''κακα λογακια'',μια γλυκια,''αθωα'' εποχη.Ετσι ηταν και στα γηπεδα.Σεβασμος στον αντιπαλο.Φιλαθλοι ΟΧΙ ΟΠΑΔΟΙ διαφορετικων ομαδων διπλα διπλα,καλως εννοουμενη καζουριτσα,ομορφα πειραγματα,φανατισμος αλλα οχι μισος,ζηλεια αλλα οχι φθονος.Υπαρχει μια ταση γενικοτερα να εξιδανικευονται παλαιοτερες εποχες,αλλα οντως εκεινες οι εποχες ηταν πολυ διαφορετικες.

Ας δουμε τη σημερινη κατασταση.Μια κοινωνια οπου εχουν διαλυθει και ισοπεδωθει ΤΑ ΠΑΝΤΑ,που δεν υπαρχουν ουτε για δειγμα ιδανικα,αξιες,που το μονο που επικρατει ειναι ''ο θανατος σου η ζωη μου''.Μισος,μισος παντου και φθονος.Μια νεολαια που απο τα 12-13 (νομιζει οτι) γνωριζει τα παντα για το σεξ,που αντιμετωπιζει τον ερωτα με χυδαιοτητα,που βριζεται και αλληλοτραμπουκιζεται στα μεσα κοινωνικης δικτυωσης.Η αυτοκρατορια του μετριου,η επιβραβευση του λαμογιου και του απατεωνα και η τιμωρια του νομοταγη και του αριστου...Ενα ποδοσφαιρο με οπαδους-στρατιωτακια,ετοιμους να...ξεκοιλιασουν το...μισητο αντιπαλο γιατι ''εχει αθηναικες πινακιδες'' που ελεγε και ο Τακης ο Πεταλουδας.Μαθαμε να μισουμε τον αντιπαλο (τις περισσοτερες φορες χωρις λογο-ρωτας εναν 20χρονο μπαοκι γιατι μισεις τον Ολυμπιακο και σου απανταει ''γιατι μας εκλεψαν τον Κουδα...''),δηλητηριασαμε τα μυαλα μας με διαιτησιες,εξωαγωνιστικα,ταυτιστηκαμε με τα συμφεροντα μεγαλοκαρχαριων,με το μονο που δεν ασχολειται ο Ελληνας οπαδος,ειναι το ιδιο το ποδοσφαιρο...
Μια τετοια κοινωνια,τετοια πρωτοσελιδα θα βγαλει.''Στα τεσσερα'',''τσοντα'',''σκιστε τους'',''πατηστε τους'',''ισοπεδωστε τους'',''εξαφανιστε τους''...''Δημοσιογραφοι'' του κατοσταρικου,τσιρακια του ενος η του αλλου επιχειρηματια...Ξερουν ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ σε τι κοινο απευθυνονται και τι γραφουν.Γνωριζουν τη δυναμη που εχει ο γραπτος λογος στις πλατιες μαζες,ξερουν πως να κατευθυνουν ολο αυτο το μισος,την οργη,τα κομπλεξ.Ο οπαδικος τυπος στην Ελλαδα ευθυνεται σε ποσοστο ανω του 50% για την καταντια του ποδοσφαιρου μας.Ακριβως γιατι δεν γραφεται απο δημοσιογραφους,αλλα οπαδους,συχνα κατω απο το μανδυα του ''αντικειμενικου'''.Ποιος θα ξεχασει τα...μνημειωδη πρωτοσελιδα της ''αντικειμενικης'' Sportime με τις μαιμουδες??

Αυτοι ειμαστε και εχουμε τα μμε που μας αξιζουν.

Εικόνα RedManu

Ν' αγιάσει το στόμα σου αδερφέ!!! Συμφωνώ ακόμα και με κάποιους τόνους που σου ξέφυγαν!!!

Εικόνα nissios

Θα ήθελα να διαφωνήσω, αλλά γίνεται; Πάντως, αν βλέποντας εκείνες τις ταινίες νοσταλγούμε άλλα ήθη, κάτι μπορεί να υπάρχει ακόμη...

Εικόνα fasteddie

Οπως ειπες,ειναι καθαρα θεμα παιδειας σε ενα ευρυτερο πλαισιο.Ο Μασλοβ ειχε πει ''Οταν το μοναδικο σου εργαλειο ειναι ενα σφυρι,θα συμπεριφερθεις σε ολους να να ειναι καρφια'',εννοωντας φυσικα πως οτι εφοδια θα παρεις απο το περιβαλλον σου μεγαλωνοντας,αναλογα θα συμπεριφερεσαι.
Αρα ο καθενας μας λιγο λιγο,στην οικογενεια,στη δουλεια,στο δρομο,στο γηπεδο,λιγο παραπανω κατανοηση,λιγο λιγοτερο μισος,λιγο λιγοτερος φθονος,λιγο λιγοτερος φανατισμος,σιγα σιγα με τα χρονια κατι μπορει να γινει,μαγικες λυσεις δεν υπαρχουν...

Εικόνα nissios

Ακριβώς έτσι.

Εικόνα Νίκος Γόδας

Η συνέπεια των όσων αναφέρεις, Νικόλα, περί των "ανδρισμών", είναι ο αποπροσανατολισμός από την ουσία του ποδοσφαίρου, του αθλητισμού και η υποτίμηση του αθλητή και της προσπάθειας. Κατ' αρχήν, σαν στάση, είναι "αυτογκόλ". Η υποτίμηση του αντιπάλου δεν προσφέρει τίποτα απολύτως. Ίσα ίσα που παραπλανεί, αποπροσανατολίζει και μειώνει την προσπάθειά σου. Για παράδειγμα, η Α.Ε.Κ. ήρθε με έπαρση στο Καραϊσκάκη, έχοντας υποτιμήσει τον Ολυμπιακό. Αν κέρδιζε, θα ήταν κάτι το αυτονόητο για τους οπαδούς της, μειώνοντας αυτόματα τη νίκη τους. Αν έχαναν, όπως κι έγινε φυσικά, θα ήταν τραγωδία. Και όλα αυτά για να παραμυθιάζονται συνειδητά μεταξύ τους ότι είναι οι κορυφαίοι γαμιάδες αυτοί κι εμείς ένα μπουρδέλο. ΠΡΙΝ τον αγώνα όλα αυτά. Έπειτα, η περιρρέουσα ατμόσφαιρα είναι τέτοια στις μέρες μας που επηρεάζει άμεσα τους πραγματικούς πρωταγωνιστές, δηλαδή τους ποδοσφαιριστές. Με τα μέσα ενημέρωσης και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης να είναι πιο άμεσα από ποτέ, οι ποδοσφαιριστές επηρεάζονται. Έτσι, αντί να έχουν το σωστό αθλητικό κίνητρο, την προετοιμασία για αγώνα και εν τέλει τη νίκη απέναντι σε έναν δύσκολο αντίπαλο, πάνε με ανεκδιήγητο για τον αθλητισμό τουπέ στους αγώνες. Και πώς να πάνε δηλαδή, όταν π.χ έχει να αντιμετωπίσει ο Ολυμπιακός τον Παναθηναϊκό και ακούνε ότι οτιδήποτε πέρα από τριάρα θα είναι ντροπή. Αν θυμηθούμε τι λέγαμε μετά την Μάντσεστερ, θα ντραπούμε. Και αποτυπώθηκε στο χορτάρι αυτή η αλαζονεία. Ασχέτως τύχης, κούρασης και λοιπών. Στον αθλητισμό αυτά δεν επιτρέπονται.

Επίσης, υπάρχει και κάτι άλλο που με τρελαίνει. Οφείλουμε όλοι μας να αναλογιστούμε τη θέση μας. Ο πραγματικός πρωταγωνιστής είναι ο ποδοσφαιριστής. Οι φίλαθλοι είμαστε λάτρεις αυτών που κάνουν οι αθλητές, οι οπαδοί είμαστε λάτρεις αυτών που κάνει στο σύνολο η ομάδα μας -κάτι που καθορίζεται από πολλά κριτήρια, με πρώτα την εντοπιότητα και το μέγεθος των επιτυχιών της ομάδας- και οι δημοσιογράφοι είναι -θεωρητικά- καταγραφείς των γεγονότων και αναλυτές των αγώνων. Οι τελευταίοι επίσης ξεκίνησαν την ενασχόλησή τους με τη δημοσιογραφία, προφανέστατα, από την αγάπη τους για το αντικείμενο, έστω και για κάποια ομάδα. Έτσι, κανείς δεν έχει δικαίωμα να χλευάζει, να βρίζει, να καταριέται ή να επιτίθεται στον ποδοσφαιριστή. Ειδικά όταν μιλάμε για τους επαγγελματίες δημοσιογράφους. Φυσικά, μιλάω για καταστάσεις φυσιολογικές. Αν κάποιος παίχτης αντιδράσει άσχημα, βρίσει ή φερθεί αντιαθλητικά, ας βγει στη σέντρα. Και πάλι, όχι για ξύλο, για ξεμπρόστιασμα. Μέχρι εκεί. Όταν, λοιπόν, έχουμε μία κοινωνία όπου ο δημοσιογράφος καπηλεύεται τον πραγματικό πρωταγωνιστή, θεωρώντας εαυτόν μέρος του παιχνιδιού, κάτι πάει στραβά. Και απορώ πραγματικά πώς πολλοί ποδοσφαιριστές μένουν άπραγοι σε τέτοιες χυδαιότητες εναντίον τους. Βέβαια θα μου πεις "τι να κάνει κι αυτός, δουλειά του είναι το γήπεδο". Ναι, αλλά εδώ υφίσταται και μία τρελή υποτίμηση.

Το καλύτερο παράδειγμα είναι η αμφισβήτηση των πρωταθλημάτων του Ολυμπιακού. Όταν, ως παίχτης, έχεις χύσει αίμα, δάκρυα κι ιδρώτα (που λέει και ο "Οσάκις βρέχει κρατώ ομπρέλα") για να φτάσεις εκεί που έφτασες, δεν μπορεί να κάθεσαι με σταυρωμένα τα χέρια να ακούς περί παράγκας. Ο επαγγελματίας δημοσιογράφος σε λέει κλέφτη και ανάξιο. Γιατί; Επειδή έτσι του καύλωσε και είναι βάζελος. Η απαξίωση της προσπάθειας του ποδοσφαιριστή με βγάζει από τα ρούχα μου. Πολύ μακρηγόρησα, το κλείνω εδώ.

Υ.Γ Νίκο, δεν είναι ούτε ξενέρωτο το άρθρο, ούτε ανάλατο. Είναι μία ωδή στον αθλητισμό και μια πορδή στον κουτσαβακισμό.

Υ.Γ.2 Αυτονόητον μεν, ας ειπωθεί δε. Όπου "ποδοσφαιριστης", βάλτε εν γένει "αθλητής". Η αντιμετώπιση στα ομαδικά αθλήματα είναι προς όλους ίδια.

Εικόνα nissios

Έχουν αυξημένο βάρος τα λόγια σου, Θωμά, καθώς είσαι άνθρωπος του αθλητισμού. Και φώτισες μια πλευρά του πράγματος στην οποία δεν θα πήγαινε το μυαλό μου. Αυτό που λες εξηγεί και το ξεσπάθωμα του Αλεξανδρή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Εικόνα Νίκος Γόδας

Α μπράβο, ο Αλεξανδρής. Έτσι πάει, αυτή είναι υγιής αντίδραση.

Εικόνα koropi48

Ξαναδιάβασα την ανάρτηση νήσσιε και σκέφτηκα, φαντάσου ν αρχίζαμε από την ομάδα μας στο γήπεδο, να σταματήσουν τα κακόηχα υβριστικά συνθήματα, τα γαμ... η μάνα του τάδε, γαμ... η τάδε περιοχή, το μ....ί της μάνας των τάδε κλπ, ιστορίες που θίγουν τις γυναίκες, ολόκληρες περιοχές της χώρας όπου υπάρχουν και γαύροι ή φέρνουν σε δύσκολη θέση όσους δεν γουστάρουν βρίσιμο. Στις κερκίδες να υπάρχουν άνθρωποι ως περιφρούρηση και όταν κανένας πιτσιρικάς αρχίζει να βρίζει, να του μιλάνε και να τον επαναφέρουν. Να γίνει το γήπεδό μας καμίνι από τα τραγούδια, αλλά σαλόνι στη συμπεριφορά προς τους αντιπάλους. Σεβασμός σε αξίες και θεσμούς, που οι μικροί δυστυχώς δεν μαθαίνουν στο σπίτι και στο σχολειό. Κάπου διάβασα ότι στο ολν τράφορντ κατά τη διάρκεια αγώνα, οι οπαδοί της φιλοξενούμενης τραγουδούσαν "go rexam go" (ή κάτι τέτοιο)και οι οπαδοί της γιουνάιτεντ απάντησαν αυθόρμητα και ταυτόχρονα "what I fuck is this?". Τί πιο μεγάλος χαβαλές, μέσα σε ανθρώπινα πλαίσια. Μόνο από το θρύλο μπορεί ν αρχίσει ο εξανθρωπισμός των γηπέδων, το πιστεύω.

Εικόνα manthos 956

Έτσι ακριβώς !!!!!

Εικόνα nissios

Φίλε μου, δυστυχώς, δεν έχω (και από τη φύση μου) τόση αισιοδοξία. Είναι πολλά που μας σπρώχνουν ολοένα και χαμηλότερα. Εν μέρει θέλοντας να αποφύγω τη μακρηγορία και εν μέρει γνωρίζοντας ότι έξω, τουλάχιστον εδώ, δεν πέφτω, θα έλεγα ότι όλα ανάγονται σ'αυτήν τη ρημάδα την παιδεία, η οποία είναι απόλυτο μέγεθος, και είτε υπάρχει είτε δεν υπάρχει. Για να υπάρξει, πρέπει να έχει κάνει το έργο της ο σήμερα παρηκμασμένος θεσμός της οικογένειας, το έργο αυτό να έχει συνεχιστεί από το σήμερα παρηκμασμένο και απαξιωμένο σχολείο, και να έχει ολοκληρωθεί στο πλαίσιο μιας σήμερα αφελούς και κακομαθημένης κοινωνίας. Αλλά, απ'την άλλη, άμα χάσουμε και την ελπίδα μας ότι μπορεί και να μην είναι έτσι τα πράγματα ή ότι, κι αν είναι, μπορεί να αλλάξουν, ε ας πάμε να φουντάρουμε.

Εικόνα fasteddie

Δεν υπαρχει μεγαλυτερη χυδαιοτητα και ανοησια να βριζεις εν χορω το ιεροτερο προσωπο για καθε ανθρωπο.Ομολογω οτι κι εγω το εχω κανει πολλες φορες,ειδικοτερα μικροτερος και εχω σιχαθει τον εαυτο μου,πραγματικα.Λαθος εμεις οι Ολυμπιακοι π.χ. να εχουμε συνθηματα τυπου ''καθε πατερας παοκτζης ...'',ντροπη ρε...Η τα πιθηκοειδη (αδικω τους πιθηκους...) βαζελοχανουμομπαοκια (πριν το τροχαιο στα τεμπη) που βριζανε νεκρους...Δλδ πραγματικα ποσο λοβοτομημενος και λειψος διανοητικα μπορει να εισαι για να βριζεις νεκρους ρε???

Εκτος αυτου,συνθηματα οπως ''Θρυλε για παρτη σου...'',''Δεν ξερω τι ειναι αυτο που μου συμβαινει...'',''εισαι στο μυαλο..'', κτλ ειναι ΑΠΕΙΡΩΣ καλυτερα πιο πορωτικα απο το να βριζεις μαναδες κι αδερφες...

Εικόνα ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ

Δεν σας γνωρίζω προσωπικά, δεν γνωρίζω αν είστε δημοσιογράφος ή τελοσπάντων με τι ασχολείστε ωστόσο το κείμενο σας πραγματικά θεωρώ οτι είναι από αυτά που καθορίζουν-ορίζουν τη γαύρικη ψυχή . Θα το κρατήσω , μαζί με άλλα δικά σας και του κ. Απόστολου για την κατήχηση των γιών μου όταν με το κάλο μάθουν να διαβάζουν. Πραγματικά σας ευχαριστώ και συγγνώμη για τον πληθυντικό αλλά μόνο έτσι μπορώ να μεταβιβάσω τα σέβη μου.

Εικόνα nissios

Έχεις μικρά παιδάκια, Ευριπίδη; Να τα δεις όπως τα ονειρεύεσαι, φίλε. Κι άσε τους πληθυντικούς μεταξύ μας, δεδομένος και αυτονόητος είναι ο αλληλοσεβασμός.

Εικόνα apostolos gaganis

Δεν χρειάζεται να προσθέσω ΤΙΠΟΤΑ σε τέτοιο άρθρο και τέτοια σχόλια. Απλά υπομειδιώ ικανοποιημένος, συγκινημένος, περήφανος και αναλογίζομαι το " άμμες δε γ΄εσόμεθα πολλώ κάρρονες"...

Εικόνα nissios

Ο Μεγάλος της παρέας (με όλες της σημασίες της λέξης πλην της ηλικιακής).

Εικόνα aris belem

Τα σέβη μου σ' ένα άρθρο έμπλεο περιεχομένου και ποιότητας. Πέραν της επαγγελματικής ευσυνειδησίας, ορισμός άγνωστος στα λαγούμια των ΑΡΔακων, ο βόθρος και η συκοφαντία που χαρακτηρίζει την επιστήμη τους, πηγάζει και από τούτο: το διαχρονικό, λυσσαλέο και άσβεστο μίσος τους που εκδηλώνεται διαχρονικά και ακατάπαυστα. Γιατί ο κάθε γαύρος, γεννήθηκε γαύρος απ την κοιλιά της μάνας του, ένα χρώμα αγάπησε, χωρίς μα μου σου του, χωρίς πολλή σκέψη, γιατί αυτό τραβάει το DNA του: γαύρος. Το κάθε αντιολυμπιακό παρτάλι, έχει φορτώσει μίσος και κόμπλεξ κατωτερότητας από πιτσιρίκι, έχει δει τον μπαμπά του να αφρίζει και να μην μπορεί να χωνέψει φάπες και φάπες και έχει ακούσει ένα σκασμό παραμυθάκια για τον μπαμπούλα γαύρο. Δεν έχει ομάδα, αντιολυμπιακός είναι και πανηγυρίζει με Μπάγερν, Άντερλεχτ, Μπερ Σεβά και ό, τι διάολο υπάρχει, έχει πανηγυρίσει στριψίματα δεκάρας, απέλαση Μπουκόβι και ποδοσφαιριστών, καρκινογιάννισμο, ΟΦΗδες, διοικητικά προβλήματα, αποχώρηση Νταϊφά, μέχρι που εμφανίστηκε ο Σωκράταρος να κόψει τον βήχα. Κι επειδή άλλος τρόπος πλέον δεν υπάρχει, ο πόλεμος πλέον μαίνεται στα γραφεία των πολιτικάντηδων (Λιάνηδων, Φλωρίδηδων, Ορφανών, Κοντονήδων, Σκουρλέτηδων) και σ αυτά των ΑΡΔακων. Σε sites και φυλλάδες δημιουργημένες όχι από δημοσιογράφους, αλλά από υπαλλήλους που πληρώνονται απλά για να σπιλώνουν και να υποσκάπτουν τον Θρύλο και τον κόσμο του. Εξ ού και τα πρωτοσέλιδα (π.χ. είμαι σίγουρος ότι αυτό της ΠΡΑΣΙΝΗΣ, το στέλνει με sms κάθε βράδυ ο ζάκιας). Σε επίπεδο οπαδών λοιπόν, εγώ προσωπικά αδερφέ, είμαι σίγουρος ότι συζήτηση με ποδοσφαιρικά επιχειρήματα, δεν μπορεί να γίνει με αντιολυμπιακό. Κι όσο εκφράζεται σε τέτοιο επίπεδο, θα λαμβάνει τις ανάλογες απαντήσεις. Γιατί δεν είναι απλά ότι λέει την χαζομάρα του, είναι ότι συστρατεύεται με το έναν ή τον άλλο τρόπο, στον πόλεμο που δέχεται η ομάδα μας, τον εξωαγωνιστικό, σε όλα τα επίπεδα και γραφεία.
Τα σέβη μου, ελπίζω να σε διαβάζουμε συχνότερα.
Υ.Γ.:γαυριάζω = 1(α) εξαγριώνομαι (β) υπερηφανεύομαι

2.έχω σφοδρή επιθυμία για ερωτική συνεύρεση

Ετυμολογία < αρχ. γαυριώ < γαύρος «υπερήφανος, ασυγκράτητος»

Πηγή: Μπαμπινιώτης (2002) Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας, Αθήνα

ΑΥΤΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΟΥ!!!

Εικόνα nissios

Καλησπέρα, Άρη. Να πλουτίσω λίγο τη βιβλιογραφία:

γαυρότης, -ητος = (ἡ) ὑπερηφανία, ἀγερωχία [...]

Henry G. Liddel- Robert Scott, ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΗΣ, μτφ: Ξενοφών Π. Μόσχος, τ.Ι, σ.519, εκδ. ΣΙΔΕΡΗ, ΑθΗΝΑΙ, Ανατύπωση 2001.

Εικόνα koropi48

Με χαρά ξαναδιαβάζω ανάρτησή σου νήσιο, με την ξεχωριστή ποιότητα. Όλα ξεκίνησαν από τα μεγάλα λιμάνια. Η ανταλλαγή ιδεών και πολιτισμών, ο νεωτερισμός, τα καινούργια προϊόντα, οι αστικές τάξεις αλλά και τα προλεταριάτα, τα μουσικά κινήματα, όλα! Είναι φυσικό, η θάλασσα ανοίγει ορίζοντες και μυαλά, φρεσκάρει τον αέρα, δίνει προοπτική κι ελπίδα, ωθεί σε μεγάλες εξόδους και μακρινά ταξίδια. Η ενδοχώρα ρέπει στο συντηρητισμό, την επιφυλακτικότητα, την περιχαράκωση. Όπου υπάρχει θάλασσα υπάρχουν αυλές, βεγγέρες, ποίηση, έρωτας παθιασμένος, που τον λούζει η βαριά αλμυρή υγρασία το ξημέρωμα. Γι αυτό είματε περήφανοι. Γιατί στο μεγάλο λιμάνι γεννήθηκαν τα δύο θαύματα της εργατικής και παραγωγικής ελλάδας, ο ΘΡΥΛΟΣ και το ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ. Και τα δυο περήφανα κι ανυπότακτα. Δεν φιλούν χέρι αφέντη, δε γλείφουν, κι αν ζοριστούν, βγαίνουν στο κλαρί ή παιρνουν των ομματιών τους για χώρες μακρινές. Η συναλλαγή με της εξουσία είναι άγνωστη λέξη για τους μηχανικούς, τους καπεταναίους, τα λοστρόμια, τους μαουνιέρηδες, τους χαμάληδες και τους λιμενεργάτες. Γι αυτό και οι λιμανήσιοι δεν έγιναν γραφιάδες δημόσιοι υπάλληλοι, ούτε εξαρτήθηκαν από εύνοια πολιτικών. Γι αυτό τελικά και μεις δεν περιμέναμε τους πολιτικούς να καθαρίσουν τα χρέη, τις αμαρτίες και τις βρωμιές μας, να μας φτιάξουν γήπεδα, να ψηφίζουν συνεχώς ντροπολογίες για πάρτη μας. Γι αυτό τελικά όλοι τους και μόνοι μας.

Εικόνα apostolos gaganis

Άριστα.

Εικόνα nissios

Είσαι ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ! Σε ευχαριστώ για τα καλά λόγια της πρώτης σου πρότασης, αλλά πιο πολύ σε ευχαριστώ για τα υπέροχα λόγια των επόμενων προτάσεων!

Εικόνα thita

πόσο με κάνεις να ντρέπομαι ρε φίλε που, όντας ο μεγαλύτερος μιας κάποιας παρέας, αφήνομαι συνήθως στο θυμικό

μα να έχεις δίκιο σε όλα πως γίνεται ρε γαμώ το

εξαιρετικό ηθικοπλαστικά κείμενο, από κάποιον που όχι απλά μεγάλωσε, αλλά ωρίμασε κιόλας (δεν ταυτίζεται απαραίτα το ένα με το άλλο), αν ήταν δηλαδή ποτέ ανώριμος, περνώντας οπαδικά από όλα τα στάδια

γι' αυτό και η μεγάλη αξία και σημασία του

(κι ας φαίνεται λίγο ρομαντικό)

προς τους νεανίες οπαδούς του Θρύλου, επιτρέψατέ μου, συμβουλή: οι έξυπνοι, λένε οι (πανέξυπνοι) οβραίοι, μαθαίνουν από τα λάθη των άλλων, όχι τα δικά τους

Εικόνα thita

και για να μην ξεχνιόμαστε ε, φίλε νικόλα ανεβάζεις πολύ το επίπεδο, ήθελα να ήξερα, εάν ήμουν ΑΡΔ, πόσο θα ζήλευα με ένα τέτοιο κείμενο σε οπαδικό φόρουμ

Εικόνα nissios

Γεια σου τακίμι μου, Πανοθήταρε! Βασικά, τα έφτυσε η οθόνη του υπολογιστού και πήρα μιαν άλλη που δεν είναι τόσο ορθή σαν την παλιά, αφτούνη είναι τ' ανάσκελα. Και ήθελα να κάνω ανάρτησις να δω πώς φαίνεται!

Εικόνα Chief Bromden

Μεγαλομεγάλος σαν τον Θρύλο!

Πραγματικά έχουν κρεμαστεί κατά καιρούς στα περίπτερα πρωτοσέλιδα βγαλμένα από τα πιο καμένα οπαδικά μυαλά…

Εικόνα nissios

Εγώ, Τσιφάκο μου, πολύ τη νοσταλγώ την εποχή με εκείνα τα πρωτοσέλιδα του τύπου "Ο ΓΙΓΑΣ ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ ΚΑΤΕΒΑΛΕ ΤΗΝ ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΝ ΤΟΥ ΜΗΧΗΤΙΚΟΎ ΗΡΑΚΛΕΟΥΣ" κτλ. Αυτοί που τα έγραφαν αυτά ασφαλώς και δεν μιλούσαν έτσι όταν ήταν στο γήπεδο. Πήγαινε το μπινελίκι σύννεφο. Αλλά, όταν έπιαναν την πένα να αρθρώσουν δημόσιο λόγο, δηλαδή να δημοσιογραφήσουν, έντυναν τη γλώσσα τους με τα καλά της ρούχα, γιατί ήξεραν ότι τους διαβάζει κόσμος. Τώρα;

Εικόνα holland74

Ανάρτηση έπος, το μόνο που θα προσθέσω είναι ότι η ερυθρόλευκη οπαδική εφημερίδα ''το Ευαγγέλιο'' ακόμα και στους περιφανείς θριάμβους του Θρύλου χαρακτηρίζεται από ήθος και τιμά το όραμα του ιδρυτή της..

Εικόνα nissios

Να 'σαι καλά, φίλε Ολλανδέ, που πάντα με τιμάς με τα σχόλιά σου. Συμφωνούμε και για το "Ευαγγέλιο". Μπορεί κάποτε να μην ευθυγραμμίζομαι με όσα γράφουν εκεί αλλά αυτό είναι λογικό. Σημασία έχει ότι ξέρει ο αναγνώστης πως εκεί έχει να κάνει με δημοσιογραφικό λόγο, όχι με τσόφλια.